به نام خداي مراقب!

اي همه شيفتگان اين دنياي پست

روز ميزان نه دور است مراقب باشيد

عشق‌ورزان به جاه و قدرت

بهر روزي که ورق گشت مراقب باشيد

سخت گيريد به اعمال و کردار خويش

روز آساني بيايد مراقب باشيد

اي که سختي تو بگيري به کار مردم

سخت گيرند حسابت مراقب باشيد

نکند گريه کند موري ز اعمال شما

ز اشک او سيل ببارد مراقب باشيد

آن‌که عمري خدا بود و خدايي مي‌کرد

قاتلش يک پشه گشته مراقب باشيد

راه هموار شد و نيل دو نيم است ولي

قبطيان غرقه در آنند مراقب باشيد

کشتي نوح محياست ولي اي مردم

هر کسي لايق آن نيست مراقب باشيد

روزي آيد که بپرسيد چه شد اعمالم

دود مظلوم چه غليظ است مراقب باشيد

اي که شايسته‌ي آن ميز نباشي بدان

تکيه بر آن حرام است مراقب باشيد

ناخدايي و آرام نشين ساحل؟

اين خيانت بود و ظلم مراقب باشيد

اي که آزرده ز تو‌اند همه پير و جوان

نيست آرام تو دائم مراقب باشيد

به ولاي علي سوگند که در روز حساب

هر کسي چون خودش بيند مراقب باشيد

شايد با کفر بيابيد بسي عمر و دوام

جور و ظلم ريشه بسوزد مراقب باشيد

عباس مهدوي

التماس دعا

يا علي «ع» مدد

به نام خدا

بگذار تا بگويند مزدور و خائن است او

چون در صراط حقي از حرف ناحق چه باک؟

اي يوسفا بگذار در چاه تو را گذارند

آخر عزيز تو باشي ازين حسادت چه باک؟

اي رهروان خدا را! باک از کدام قدرت؟

قادر گرفته چون پشت از کين دشمن چه باک؟

گر يار تو خداوند، زنهار ز شک و ترديد

گر مطمئن به اويي، از سختي ره چه باک؟!

اي يار حق به پا خيز! بر ضد مسجد کفر

چون اين قدم الهي است از فحش و تهمت چه باک؟

آنچه به نيزه گشته کاغذ و جوهري چند

قرآن ناطق علي است از جنگ صفين چه باک؟

پيشاني پينه بسته از کثرت سجده

چون بر ولي است دشمن از خون نحسش چه باک؟

زبير و طلحه بودند صديقْ يار احمد

پيمان شکن چو گشتند از طرد ايشان چه باک؟

معيار ماست الله، قرآن کتاب خدا

سنت پاک رسول، از مرگ در اين ره چه باک؟

هر کس که اين ره رود پايش تبرک چشم

و آنگه که گمره شود از دشمني‌اش چه باک؟

سبز گرچه رنگ دين است ليکن به نيزه‌ها شد

ما ليک سبز دلانيم از رنگ باطل چه باک؟

عباس مهدوي

التماس دعا

يا علي «ع» مدد

به نام خداي شاهد!

اي خاک در کويت برتر ز جنان باشد

هر کس که تو را عاشق سلطان جهان باشد

اي مستي و هشياري، اي عامل بيداري

اي آب حيات ما، در دست تو جان باشد

دنيا همه بيداد است، داني که کجا داد است

آنجا که رخ پاکت در ديده و جان باشد

اي روز تو نه هر روز داستان تو چه جانسوز

بر‌تر ز طنازي با اين همه آن باشد

اي گريه‌‌ي در راهت بر‌تر ز دو صد شادي

اي کرب و بلاي تو گويي که جنان باشد

آمد محرم باز عيد عشاق آمد

بر سينه و سر زنيد کاين شادي جان باشد

شد درس شهادت باز آغاز در اين ايام

آزادگي آموزيد اين معني آن باشد

دارد مي‌دهد بر ما درس وفاداري

جانم به فداي آن سقاي طفلان باشد

گير درس بصيرت از زينب و علي سجاد

آري! اين اسارت مفهومش آن باشد

هفتاد و دو پروانه وقت آشنا بودند

آنکس که نبود آن روز افسرده به جان باشد

اي شيعه ز حسين تو آزادگي آموز

مرده هر آنکس او در بند بتان باشد

دل بر حقيقت بند غافل منشين عباس

قاتل حسين در اصل نادانيمان باشد

عباس مهدوي

التماس دعا

يا علي«ع»مدد

به نام خداي دلنواز!

کميت و کيفيت دو رکن مهم در توليد مي‌باشند حال از هر جنس و با هر ويژگي‌اي؛ کميت براي توليد‌کننده پشتوانه‌ا‌ي اقتصادي و کيفيت براي مشتري رضايت و متقابلا براي توليد‌گر، بازاري مطمئن را به ارمغان مي‌آورد! پس پر واضح است که توجه به کيفيت بايد بيشتر از کميت باشد! توليدي که در درجه‌ي نخست با ديدي کيفي عرضه شود چون درختي است که چنان ريشه در خاک دوانده و تنه سترگ کرده است که حتي در صورت شکستن تنه‌اش بازيابي حيات براي او دور از ذهن نيست ولي توليدي که در آن کميت مهم‌تر از کيفيت باشد چون درخت بالا‌بلند ولي نازک و نحيف با ريشه‌اي سست است که هيچ‌کس به اندازه‌ي باغبان انتظار نابودي آن را با بادي نه چندان تند نمي‌کشد!

در ساخت فيلم و سريال بي‌شک کميت در ارتباط مستقيم با فيلنامه‌ي منسجم و هدفمند، کارگرداني قوي و بازي جذاب و... بوده و کيفيت را جز در محتوا و نوع نگاه عوامل سازنده به مسايل اجتماعي نبايد جستجو کرد. اينکه معزلات اجتماعي را صرفا نشان مي‌دهند حتي با غلو تا آنجا که در ناخود‌اگاه مردم مانند سيگار عادي‌اش کنند که بحران شود! و يا در مقابل نقيصه، روش درست را نشان مي‌دهند و يا بهتر از آن ضمن نگاه موشکافانه و آسيب‌شناسانه به معزلات جامعه براي رفع آن راه حل و نمونه ارايه مي‌دهند؟

سريال دلنوازان دقيقا يکي از همان توليداتي است که نگاه کمي در آن بر نگاه کيفي پيشي گرفته است. اين مهم تا آنجا پيش رفته که براي نيل مقصود سازندگان از هيچ تناقصي اجتناب نشده است! به عنوان نمونه به برخي موارد در زير اشاره مي‌شود:

1-يک نفر براي پزشک شدن دست کم بايد 7 سال درس بخواند تا تازه پزشک عمومي شود آنگاه اگر دانشجوي ممتاز باشد که نيازي به گذراندن طرح پيش از تخصص نداشته باشد (البته گذراندن طرح در هر حال لازم است) دو سال هم براي تخصص بايد صرف کند و بي‌شک تا زمان کسب تجربه‌ي کافي امکان حضور مستقل در اتاق عمل را نخواهد يافت! پزشک عمومي هم که جز در مراحل عمل به اصطلاح سرپايي که بعضا کار خودش هم هست دليلي براي حضورش در اتاق عمل نيست! با فرض ورود به دانشگاه در سن 18 سالگي و با توجه به سنيني که براي قهرمانان سريال از جمله مهتاب و آقاي دکتر محتمل است خود بيابيد پرتقال فروش را!

2-وضعيت جنگي ايران هر چقدر هم که حاد بوده باشد هر چند سال 64 به مراتب عادي‌تر از سال 59 و قبل از آن به نظر مي‌آيد ديگر کشور بي‌در و پيکر که نبوده! خانواده‌اي براي يافتن کودک گمشده‌ي خود به هر وسيله‌اي از جمله چاپ عکس در روزنامه، مراجعه به پليس و بويژه بهزيستي دقت بفرماييد! بهزيستي! متوسل مي شود؛ آيا جاي سوال در نحوه‌ي حضانت ستايش توسط آقاي دکتر چشم‌پزشک باقي نمي‌ماند؟ حضانت کودک مراحلي دارد از جمله بررسي سوابق و شرايط خانواده‌ي متقاضي و نيز دقت در اين مهم که کودک حتما کس و کاري واجد شرايط حضانت نداشته باشد و... که بي‌شک در تمامي اين مراحل حضور مقام قضايي لازم است و شما هم هر گاه نيازي به کلانتري بيابيد لاجرم بايد از کانال قوه‌ي قضاييه باشد مانند طرح شکايت و.. بقيه را خود قضاوت کنيد!

3-خانواده‌اي سطح بالا با تحصيلات عاليه، مادر مشاور و پدر وکيل در مملکت ما يا شايد همه‌ي دنيا از دو حالت خارج نيست: يا کلا سنت ستيز و به عبارتي متجدد است و شايد همراه با افراط و تفريط‌ها و خرافات عصر تجدد! و يا پايبند به سنت منهاي خرافات و افراط و تفريط! حال چگونه بايد تعيين همسر براي فرزند از همان دوران کودکي (که در شرعي و عقلي بودن آن حتما جاي شک است) توسط چنين خانواده‌اي قبول کنيم؟ آيا مي‌توان باور کرد سنت توسط اين خانواده يعني لزوم ازدواج دختر بزرگ‌تر قبل از کوچک‌تر؟ آيا از مادري مشاور و پدري وکيل و عمه‌اي سطح بالا و حتي دختر عمه‌اي چون روشنک با شخصيتي زيرک، باهوش، اجتماعي و حتي بي‌پروا در برخورد با نامحرم نا‌فاميل(؟!) مي‌توان انتظار داشت در مقابل اقدام درست يا غلط ولي ناخوشايند عضوي از خانواده به جاي رفتار منطقي و اصلاح‌گرايانه رفتاري تهاجمي و انتقامجويانه اتخاذ نمايند؟

4-در تمامي سريال تا قسمت‌هاي اخير تنها دختر چادري مهتاب است که معلوم نگرديده در خانداني که حتي در بين آشنايان و همکارانشان چادر جايگاهي ندارد تا آنجا که در مهماني‌ها به پوشيدن مانتو قناعت مي‌شود چه چيز باعث چادري شدن اين يک نفر آن هم در اين سطح شده است؟ شايد نقش کليشه‌اي فرشته‌ي نجات و سخنران فيلم براي بيان نکات اخلاقي!

از موارد فوق گذشته کليشگي و تکرار مکررات ويژگي هر فيلم و سريال گيشه‌گرا مي‌باشد -اگر براي توليدات سيما لفظ گيشه مناسب باشد!- خانواده‌اي خوشبخت که ناگهان به بحران بر مي‌خورند! جواني که به تقابل با خانواده بر مي‌خيزد و در نهايت توسط خانواده و عوامل ديگر کاملا خورد و لگد‌مال مي‌شود تا با سري به سنگ خورده و پشيمان به آغوش گرم خانواده باز گردد! عروسي که اگر گناه‌کار باشد با وجود تمام جفاهايش بخشيده مي‌شود و اگر بي‌گناه باشد با وجود تمامي ستم‌هايي که ديده است مي‌بخشد و البته بي‌کس و کاري مهم‌ترين ويژگي‌قهرمانان فيلم‌ها و سريال‌هاي ايراني است آن هم در کشوري که هنوز همسايگان هم را مي‌شناسند حال اقوام بماند! فرشته‌ي نجاتي که نمونه‌ي تمام خوبي‌ها و مسوول سخنراني و قرائت نکات اخلاقي براي مخاطب هست و در مقابل شخصيتي نمونه‌ي تمام بدي‌ها يا حداقل حماقت‌ها. از سوي ديگر دختري شيطان و دامادي پررو که اتفاقا از جمله دلايل محبوبيتش دروغگويي! نامردي، زيرآب‌زني و البته دلپاکي‌اش(؟!) مي‌باشد و شايد وظيفه دارد با بگومگو‌ها و رو دست‌خوردن‌هاي تام و جري(؟!) مآبانه‌اش در مقابل نوعروس خود قدري به سريال جذابيت ببخشد! فقط همين!

عاقبت نيز بدون توجه به بازخورد اجتماعي اثر صرفا به خاطر 80 درصد بيننده‌اي که دارد حتما جناب آقاي ضرغامي از دلنوازان تقدير خواهند کرد! نوش جانشان!

"پدرسالار" را چند سال پيش ساختند که نمونه‌اي از يک نوع رفتار افراطي در سنت ايراني بود! جدايي از تناسب سکانس به سکانس اثر با زندگي قالب مردم ايران- از سادگي و صميميت موجود در بين شخصيت‌ها گرفته تا سطح و طريقه‌ي زندگي و...- در پايان همان پدر سالار منادي اعتدال و عقلانيت در مقابل افراط شد! و چه درسي بزرگ‌تر از اين. پيشنهاد من به فيلمسازان اين است که حتي اگر نمي‌توانند از دو روي سکه‌ي زندگي که يک سمتش افراط، تفريط، معزلات و مشکلات و در سمت ديگرش اعتدال، عقلانيت و محسنات است توازني دلنشين و آموزنده پديد آورند لااقل صرفا به مثبت‌ها بپردازند که اين اگر نتيجه‌ي مثبت بر فرهنگ عمومي مردم نداشته باشد-که دارد- بي شک نتيجه‌ي مخرب پرداختن صرف به نکات منفي جامعه را نخواهد داشت!

در پايان آنچه بيشتر آزار دهنده است اين حقيقت مي‌باشد که آثار تلويزيوني هم از نظر تعداد و هم از نظر محتوا نگاهي کاملا کمي‌گرايانه يا به عبارت ديگر گيشه‌اي پيدا کرده است که دلنوازان را به جرات از همان سنخ آثار بايد دانست! گيشه‌گرايي براي سينماي ايران بازگشت به دوران فيلمفارسي و حتي توليد آثار شبه‌پرنو را رقم زد که در نهايت جز خلوت شدن سالن‌هاي سينما نتيجه‌ي ديگري در بر نداشت بنده نمي‌دانم نگاه گيشه‌اي توليد کنندگان سيما به کجا مي‌انجامد اما با معادله‌اي ساده و با توجه به ميزان خانوار‌هاي بهره‌مند از ماهواره مي‌توان انتظار آينده‌‌اي تاسف‌بار براي فرهنگ و تمدن ايراني-اسلامي داشت!

التماس دعا

يا‌ علي «ع» مدد!

به نام خداي حکمت!

مقام معظم رهبري بار‌ها به طرق مختلف توجه مسوولان فرهنگي را به خطر تهاجم فرهنگي دشمن جلب فرموده‌اند که از جمله‌ مي‌توان به بيانات معظم‌له در ارتباط با شبيخون و ناتوي فرهنگي دشمن اشاره داشت. در اين بين البته مسوولين مربوطه سخنراني‌ها کردند و مقالات نوشتند و همايش‌ها برگزار نمودند ولي نتيجه آن شد که امروزه پر بيراه نيست اگر سخن از "خودکشي فرهنگي" به ميان بياوريم!

با وجود تمامي اقدامات مثبت فرهنگي که بويژه در دوران دولت نهم به انجام رسيد جاي اين سوال باقي است که بپرسيم بازخورد اين اقدامات فرهنگي در جامعه به چه ميزان بوده است؟ لباس‌ها با مدل غربي بيشتر و ارزان‌تر به دست مشتري مي‌رسد يا مدل‌هاي بومي؟ "مرد عنکبوتي" "شرک" و... براي کودکان و نوجوانان آشنا‌تر هستند يا "رستم" و "سهراب" و "پورياي ولي" و...؟ براي جومونگ سر و دست مي‌شکنيم يا براي بازيگر نقش يوسف پيامبر که کم از جومونگ محبوب نبود؟ و ده‌ها سوال ديگر!

[شايد عده‌اي جومونگ را شخصيت مثبت و مفيد بدانند اما وقتي به اين نکته‌ توجه کنيم که در جهان برخي کشور‌ها قدرتند و برخي ديگر حتي با وجود پيشرفت و توسعه‌ي فراوان صرفا ابزاري در دستان قدرت‌ها و کشوري چون کره صرفا ابزاري است در دست قدرتي که دشمن ماست (آمريکا) آنگاه قضيه فرق مي‌کند و لازم مي‌شود به شخصيت‌ها و فيلم‌هايي چون جومونگ فراتر از ظاهر زيبا و موجهشان بنگريم!]

در اين مقال قصد دارم صرفا به مقوله‌ي سيما يا همان تلويزيون بپردازم. البته نبايد از انصاف گذشت و فراموش کرد سيماي ملي در راه ترويج فرهنگ ناب ايراني-اسلامي و اطلاع‌رساني به موقع و حرفه‌اي به مردم قدم‌هاي بزرگي برداشته است اما از سوي ديگر هم نبايد فراموش کرد از جمله مهم‌ترين ابزار‌هاي نشر فرهنگي در جهان امروز فيلم‌ها، سريال‌‌ها، موسيقي و صد البته برنامه‌هاي کودک و نوجوان هست که اين مورد آخر از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌باشد!

براستي ما در اين زمينه چه کرده‌ايم؟ بنا به گفته‌ي رياست محترم صدا و سيما سالي بالغ بر 120 تله فيلم مي‌سازيم و به عنوان فيلم سينمايي! -يک دروغ بزرگ- به خورد ملت مي‌دهيم تله فيلم‌هايي که شايد بيش از 20 عدد از آن‌ها از لحاظ فيلم‌نامه، کارگرداني، بازي، مسايل فني و... ارزشمند نباشند و از بين اين 20 اثر هم بيش از 5 اثر در حدي نباشد که آرزو کنيم اي کاش براي سينما ساخته مي‌شد تا به آثار فاخر و پر فروش سينمايمان افزوده شود! و بقيه صرفا وسيله‌اي براي پر کردن وقت مي‌باشد آثاري که حتي باعث مي‌شود به اطلاعات عمومي عوامل ساخت که ممکن است هر کسي بداند شک کنيم! سربازي که آرم سپاه بر لباس دارد و درجه ارتش بر شانه! سرباز ارتش است و محل خدمتش در سپاه! پاسگاه ژاندارمري و سربازان و کادر‌هاي ژاندارم که در کلامشان اصرار به ارتشي بودن دارند! پرستاري که پرستاران از خود مي‌پرسند کي ما چنين هستيم! معلمي که معلمان را از شدت بي‌سوادي به تعجب وا مي دارد يا تله فيلم "روز دهم" که يکي از شخصيت‌هايش نگران دير رسيدن متن تعزيه‌ي عروسي حضرت قاسم «ع» –توهيني بزرگ به امام حسين«ع»- به دستش هست و... .

چه مي‌شود اگر به جاي سالي 120 تله فيلم تنها 20 تله فيلم توليد شود و به جاي 100 فيلم ديگر 5 فيلم فاخر سينمايي توليد بگردد! يا دو سريال جذاب و ارزشي در حد يوسف پيامبر توليد شود و يا بر کيفيت سريال‌هاي توليدي افزوده شود تا مثلا "شيخ بهايي" پس از 7 سال توليد کارش به آن‌جا نکشد که کارگردان مجبور شود پرشي 54 ساله از سن 13 سالگي تا 67 سالگي شيخ بزند و مهم‌ترين بخش زندگي شيخ بهاء‌الدين عاملي که همانا سفر‌هاي او بوده است را حذف کند؟ اصلا چه لزومي دارد ما حتما 24 ساعته برنامه پخش کنيم؟ مي‌توان هر شبکه 15 ساعت بيشتر برنامه نداشته باشد اما 15 ساعت مفيد! 15 ساعت ارزشمند! 15 ساعت تاريخي! 15 ساعت فرهنگ ساز! آيا واقعا نيازي به شبکه‌ي استاني با هفت ساعت برنامه‌ي ضعيف در شبانه روز هست که کارش فقط ضبط کردن برنامه‌هاي شبکه تهران و سانسور ناشيانه‌ي آرم و تبليغات زير نويس آن شبکه است؟ آيا جامعه‌ي ما حق شاد بودن ندارد؟ تا کي بايد در جشن‌ها به بهانه‌ي مراسم مقدس دعا و مناجات نوحه خوانده شود! آن هم توسط بعضا مداحاني که – با حفظ احترام و ارزش ديگر مداحان متعهد و مومن- اگر لوح فشرده‌ي برخي از آن‌ها را از بازار بخري مي‌بيني که با افتخار مي‌گويند خداي من حسين است- نعوذ بالله- تا کي بايد در هر روز جشن شاهد معرفي "مِل بروکس" و پخش خلاصه‌ي فيلم سينمايي "زين‌هاي شعله‌ور" باشيم! مگر همين شخص يا ديگران آثار ديگري ندارند! اگر مسايل اخلاقي يا سياسي در بين است چرا تبليغشان مي‌کنيد و اگر نيست چرا مردم را از ديدن آثارشان که البته از بهترين‌هاي سينماي جهان هستند محروم مي‌کنيد؟ آيا نمي‌شود در لابه‌لاي برنامه‌هاي تلويزيون تيزر‌هاي کوتاه طنز  که به قول آقاي قرائتي مردم را حکيمانه بخنداند پخش کنيد؟ جاي هنر‌هاي ارزشمند ملي نظير پرده‌خواني، رو حوضي، سياه‌بازي و... در سيماي ما کجاست؟ آيا پاس داشتن زبان فارسي اين است که در فيلم‌ها و سريال‌هايمان به جاي کاسبي بيزنس و به جاي راز سکرت بگوييم؟ آيا نقد 32 فرمانده کنوني و سابق ارتش بر "مستند دفاع مقدس" را خوانده‌ايد؟ اگر چرند گفته‌اند کجاست پاسخ مسوولان سيماي جمهوري اسلامي ايران و اگر درست گفته‌اند کجاست عذر‌خواهي مسوولين امر از شعور و انديشه‌ي ملت ايران!؟ کتاب در سيماي ما چه جايگاهي دارد؟ زماني همين برنامه‌ي کودک شبکه‌ي دو محلي براي ترويج کتابخواني بود زماني حتي در کارتون‌هايمان مطالعه ترويج مي‌شد! اما امروز چه؟ در قريب دو ساعت آوازه‌خواني فيتيله‌اي چند عدد کتاب مناسب براي کودکان و نوجوانان تبليغ مي‌شود؟ اصرار به پخش زنده و متناوب برنامه‌هايي نظير عمو‌پورنگ و فيتيله چيزي جز افت کيفي و تقليد از موسيقي‌هاي ديگران به جاي آهنگ‌سازي و.. نداشته است و برنامه‌ي کودک شده همه‌اش تصوير مجريان البته اگر از کارتون‌هاي مروج شيطان‌پرستي مانند "آرنولد" چشم بپوشيم! زماني براي شعر و موسيقي کودک آنچنان وقت و دقت و هزينه صرف مي‌شد که اگر آثار قديمي را دوباره پخش کنند اول مشتريانش کودکان پدر و مادر شده‌ي قديم هستند! ولي امروز همان اشعار – مثلا سرود باز آمد بوي ماه مدرسه - با موسيقي‌اي جديد و ضعيف پخش مي‌شود در حالي که همه‌ي تلاش سازندگان براي جلب مخاطب در حرکات شبه موزون و عجيب و غريب بازيگران کليپ خلاصه شده است!

چرا براي رييس صدا و سيماي ما پر بينندگي ارزشمند‌تر از اثرگذاري يک سريال است؟ يوسف پيامبر به خاطر تعداد مخاطبانش مورد تقدير بايد واقع شود يا به خاطر اينکه يک جوان تاجيک را اهل نماز کرده است؟

در مقابل هرزه‌خوان‌هايي که حتي آثارشان در مقابل آثار هرزه‌خوانان قديمي هرزه است! چه کرده‌ايم؟ موسيقي سنتي، محلي، آييني، مقامي و خوانندگان متعهد در سيماي ما چه جايگاه و محل رشد و تبليغ دارند؟

فرهنگ ما غني‌تر است يا ديگران؟ چرا ما "موج ايراني" راه ناندازيم و چرا ما "شبيخون فرهنگي" به آن‌ها نزنيم؟

يک مثال در زمينه‌ي برنامه کودک عرض مي‌کنم: براستي فکر نمي‌کنيد توليداتي نظير "خانه‌ي مادربزرگه"، "کار و انديشه"، "چاق و لاغر" و خيلي آثار و شخصيت‌هاي کارتوني و عروسکي ديگر خيلي زود به آرشيو رفتند؟ بياييد دوباره پخششان کنيد و در کنار آن‌ها آثاري ارزنده‌تر توليد کنيد اگر جذابيت گذشته را داشت صبر نکنيد فورا بهترين فيلنامه نويسان و کارگردانان را فرا بخوانيد و سري‌هاي جديد همان‌ها را بهتر از قبل توليد کنيد از ساخت اثر سينمايي حول همان شخصيت‌ها غافل نشويد –حتما ابتدا در سينما پخش شود- مبادا چاپ چهره‌ي آن‌ها را بر جلد دفاتر و پيراهن کوکانه و توليد اسباب‌بازي‌هايي در راه تبليغ آنان را فراموش کنيد! اگر اثر سينمايي هم گل کرد فورا يکي ديگر بسازيد و بازي رايانه‌اي آن شخصيت‌هاي کارتوني ايراني را روانه‌ي بازار کنيد! در بطن همه‌ي اين کار‌ها ايراني مسلمان شيعه‌ي اثني‌عشر بودن را ترويج و تبليغ کنيد! بعد چند سالي صبر کنيد ببينيد اين ماييم که بايد نگران موي سر جوانانمان باشيم يا اين غربي‌ها هستند که بايد نگران باحجابي دختران و با غيرتي پسرانشان باشند! شوخي نمي‌کنم! آزمايش کنيد اين راهي است که آن‌ها سال‌ها پيش پيموده‌اند تا امروز  توانسته‌اند قلب کودکان و نوجوانان ما را فتح کنند! براي فرهنگ هر چه هزينه کنيم کم است! مهم نيست! تعداد شبکات کم باشد ساعات پخش محدود باشد ولي تاثيرگذار! ولي جذاب! بي‌بي‌سي فارسي از قرار معلوم 8 ساعت بيشتر پخش ندارد ولي چه مي‌کند! در روز‌هاي پس از انتخابات چه کرد؟ او قوي‌تر بود با شبکه‌ي خبر ما با روزي 20 ساعت برنامه؟ يا شبکه‌ي يک ما با 24 ساعت برنامه؟

اينجانب با قلم ناقص خود تنها قطره‌اي از دريا را گفتم و اميد‌وارم که در همين حد هم توانسته باشم ضمن توجه‌ مسوولين به غفلت و اشتباهي بزرگ راه حلي هر چند کودکانه پيش رويشان قرار داده باشم!

اين را هم ببينيد: خلاصه‏ي اتفاقات روز قدس!

التماس دعا

يا‌ علي «ع» مدد!